Wednesday, April 16, 2014

Ósjálfbær borgarsamfélög: fundur í kvöld

Rétt er að minna á fund Alþýðufylkingarinnar í Friðarhúsi í kvöld:

Ólafur R Dýrmundsson með framsögu á fundi Alþýðufylkingarinnar um umhverfismál
Alþýðufylkingin boðar til fundar um umhverfismál, byggðamál og fæðuöryggi miðvikudaginn 16. apríl kl. 20 í Friðarhúsi Njálsgötu 87.
Gestur fundarins og framsögumaður er Ólafur Dýrmundsson ráðunautur. Hann nefnir erindi sitt "Ósjálfbær borgarsamfélög í fjötrum markaðsvæðingar nýfrjálshyggjunnar - Hugleiðingar og ábendingar varðandi Reykjavík.
Á eftir erindi hans verða umræður um umhverfismál í víðum skilningi.
Kaffi á könnunni.

Monday, April 14, 2014

Ósjálfbær borgarsamfélög: Fundur miðvikudagskvöld 16. apríl


Ólafur R Dýrmundsson með framsögu á fundi Alþýðufylkingarinnar um umhverfismál
Alþýðufylkingin boðar til fundar um umhverfismál, byggðamál og fæðuöryggi miðvikudaginn 16. apríl kl. 20 í Friðarhúsi Njálsgötu 87.
Gestur fundarins og framsögumaður er Ólafur Dýrmundsson ráðunautur. Hann nefnir erindi sitt "Ósjálfbær borgarsamfélög í fjötrum markaðsvæðingar nýfrjálshyggjunnar - Hugleiðingar og ábendingar varðandi Reykjavík.
Á eftir erindi hans verða umræður um umhverfismál í víðum skilningi.
Kaffi á könnunni.

Thursday, April 3, 2014

Ætlum ekki að skríða fyrir auðvaldinu

Þorvaldur Þorvaldsson, formaður Alþýðufylkingarinnar og oddviti í borgarstjórnarkosningum í vor, var í viðtali á Rás2 á mánudaginn. Hlustið á upptökuna: Ætlar ekki að skríða fyrir auðvaldinu.

Þess má jafnframt geta að stefnuskrá Alþýðufylkingarinnar fyrir sveitarstjórnarkosningarnar hefur vakið athygli, og hana má lesa hér: Sósíalismi í einu sveitarfélagi.

Wednesday, March 26, 2014

Þorvaldur í viðtali í Harmageddon

Þorvaldur Þorvaldsson, formaður Alþýðufylkingarinnar og oddviti flokksins í borgarstjórnarkosningum, var í viðtali við Harmageddon fyrr í dag. Hlustið á viðtalið hér.

Tuesday, March 25, 2014

Þorvaldur Þorvaldsson leiðir lista Alþýðufylkingarinnar í Reykjavík

Fréttatilkynning.

Þorvaldur Þorvaldsson, formaður Alþýðufylkingarinnar leiðir lista flokksnks í Reykjavík

Alþýðufylkingin hefur gefið út kosningastefnuskrá fyrir sveitarstjórnarkosningar í Reykjavík í vor sem lögð er til grundvallar framboði flokksins til borgarstjórnar. Samþykkt hefur verið að formaður flokksins, Þorvaldur Þorvaldsson verði í efsta sæti framboðslistans en röð næstu sæta verður ákveðin fljótlega þegar frambjóðendahópurinn liggur fyrir.

F.h. framkvæmdastjórnar Alþýðufylkingarinnar

Þorvaldur Þorvaldsson
sími: 8959564

Sósíalismi í einu sveitarfélagi:

Jöfnuður – velferð – félagslegar lausnir
Borgarmálastefnuskrá Alþýðufylkingarinnar 2014

Inngangur
Stefna Alþýðufylkingarinnar í sveitarstjórnarmálum byggir á því meginsjónarmiði samtakanna að skilyrði fyrir auknum jöfnuði, lýðræði og velferð og lífsgæðum alþýðunnar sé aukið vægi hins félagslega á kostnað markaðsvæðingar. Alþýðufylkingin lítur ekki á félagslegar lausnir sem ölmusu til fátæklinga eins og títt er, heldur leiðir til að leysa samfélagsleg mál án þess að auðmenn geti haft þau að féþúfu. Þannig eru félagslegar lausnir almennt til mikils sparnaðar fyrir samfélagið og koma í veg fyrir fátækt, frekar en að vera kostnaðarsöm viðbrögð við fátækt eins og oft er talað um.

Með samþættingu ólíkra málaflokka er hægt að ná betri árangri bæði fyrir velferð einstaklinganna og samfélagið. Það er t.d. óþolandi að geðfatlaðir komist ekki út af stofnunum vegna húsnæðisleysis og bati þeirra sé þannig hindraður og þeim jafnvel valdið afturför, um leið og dýrmæt stofnanapláss eru tekin frá öðrum sem þurfa á þeim að halda.

Þó að málefnum sveitarfélaga sé að ýmsu leyti þröngur stakkur skorinn, þar eð verkefni þeirra og tekjustofnar eru að miklu leyti ákveðin af ríkisvaldinu, þá eru ýmsir möguleikar til samfélagsbreytinga á sveitarstjórnarstiginu ef andi og viðleitni stefnuskrár Alþýðufylkingarinnar ræður ferðinni og fjöldinn er virkjaður til að fylgja henni eftir.

Velferðarmál
Eitt mikilvægasta verkefni Reykjavíkurborgar er að hámarka velferð allra borgarbúa. Ekki með því að beygja fyrst þá fátæku í duftið, til að geta síðan með hofmóði rétt þeim ölmusu sem hvorki er til þess að lifa eða deyja af – heldur með því að koma í veg fyrir fátækt með öllum ráðum og mæta þörfum fólksins þar sem þær eru. Framfærslustyrkur þarf að hækka þannig að hægt sé að lifa á honum. Það er lítið gagn í hálfri framfærslu og borginni ekki til framdráttar að eiga olnbogabörn sem lifa aðeins hálfu lífi. Sem flestum þarf að hjálpa til að geta framfleytt sér af eigin rammleik.

Aflétta þarf átthagafjötrum fátækra með því að fella niður skilyrði um að hafa búið í sveitarfélaginu ákveðinn tíma til að eiga rétt á félagslegu húsnæði eða öðrum velferðarstuðningi.

Húsnæðismál
Reykjavíkurborg á að vinna að því markmiði að allir borgarbúar eignist öruggt heimili á viðráðanlegu verði. Stærsti vandi í húsnæðismálum hér á landi er vaxtaokur sem tvöfaldar húsæðiskostnaðinn. Borgin á að útvega sem flestum húsnæði á kostnaðarverði, þ.e. með félagslegri fjármögnun. Félagslegt húsnæði á ekki að vera ölmusa fyrir blásnauða heldur réttur allra og með forgang fyrir þá sem mest þurfa á því að halda. Húsnæði er lífsnauðsyn, sem samfélagið á að koma í veg fyrir að auðmenn hafi að féþúfu. Þess vegna á Reykjavíkurborg ekki að ívilna fjárfestum í leiguhúsnæði, með eftirgjöf lóðagjalda, heldur að sjá sjálf um byggingaframkvæmdir og félagslegt eignarhald.

Samgöngumál
Leggja þarf áherslu á að efla almenningssamgöngur og gera notkun þeirra aðgengilegri. Það er fyllilega tímabært að undirbúa rafknúið lestakerfi á teinum á höfuðborgarsvæðinu sem ýmist væri ofan- eða neðanjarðar eftir landslagi og þéttleika byggðar. Það væri aðskilið frá gatnakerfinu og kæmist því hraðar yfir og þjónaði þannig íbúunum betur. Þetta myndi leiða til mikils sparnaðar, bæði í rekstrarkostnaði, mengun, endurnýjun og stækkun gatnakerfisins, og mundi auka lífsgæði og umhverfisgæði svæðisins á margan hátt.

Almenningssamgöngur innan höfuðborgarsvæðisins verða að vera félagslega reknar á hagkvæman hátt og gjald fyrir notkun þeirra að vera mjög lágt.

Skipulagsmál
Vernda þarf ásýnd og mannvirki eldri hluta borgarinnar almennilega og fara af mikilli varúð í breytingar, sérstaklega ef um niðurrif er að ræða. Koma verður í veg fyrir að auðmenn geti yfirtekið skipulagsvaldið í krafti lóðaeigna og knúið fram byggingamagn sem umturnar miðbænum reglulega og ber hann ofurliði í þeim tilgangi einum að tryggja auðmönnum hámarksgróða.

Þétting byggðar á ekki að fela í sér að öllu sé hrúgað í gamla miðbæinn heldur þarf að huga að því að öll hverfi borgarinnar þróist þannig að gott verði að búa þar og þjónusta haldist þar við. Einnig er mikilvægt að alls staðar í borginni sé stutt í aðlaðandi útivistarsvæði fyrir born og fullorðna og að útþensla gatnakerfisins verði stöðvuð og snúið við, sem efling almenningssamgangna gefur tilefni til.

Alþýðufylkingin styður að flugvöllurinn verði í Vatnsmýrinni um fyrirsjáanlega framtíð eða þar til önnur og betri lausn finnst á hlutverki hans.

Auðlindamál
Alþýðufylkingin berst gegn allri markaðsvæðingu, einkavæðingu og rányrkju á auðlindum náttúrunnar. Orkuveitan á að sjá borgarbúum fyrir orku og hreinu og ómenguðu vatni á eins hagstæðan hátt og mögulegt er. Það er ólíðandi að auðmenn reyni að sölsa undir sig innviði samfélagsins, eins og vatns- og orkuöflun. Ein leið þeirra til þess er að drekkja opinberum orkufyrtækjum í skuldum svo þau verði berskjölduð fyrir árásum, íhlutun og loks yfirtöku. Að því loknu eru þau blóðmjólkuð, orkuverð og vatnsskattur hækkar, viðhald drabbast niður. Vatnsgæðum hrakar, og öllum verðmætum er rænt. Þegar þau svo loks eru keyrð í þrot, er skuldunum og endurreisn fyrirtækjanna velt yfir á almenning. Þetta hefur sannað sig alls staðar þar sem þessi þróun hefur fengið að viðgangast. Nú er opinskátt reynt að ræna orkufyrirtækjunum úr höndum almennings þannig að gróflega virðist farið á svig við lög. Því verður að mæta með fullri festu og verja réttindi og sameiginlegar eignir borgarbúa fyrir ásælni auðvaldsins.

Stöðva skal útþenslu í nýtingu háhitasvæða í nágrenni Reykjavíkur, þar sem af henni hlýst veruleg mengun og annar umhverfisvandi, og mikil orka fer í súginn með heitu afgangsvatni við raforkuframleiðslu úr jarðhita. Auka má nýtingu á því heita vatni sem þegar fellur til með aukinni ræktun í gróðurhúsum í landi borgarinnar og nágrenni. Þannig má auka matvælaframleiðslu í þéttbýlinu, auka atvinnu og innlenda verðmætasköpun og spara flutninga.

Orkuveitan á að byggja alþjóðlega samvinnu um nýtingu jarðhita á þeirri meginreglu að auðlindirnar og nýting þeirra séu í félagslegri eigu. Sé það uppfyllt á ráðgjöf Orkuveitunnar að lúta lögmálum viðskipa með þjónustu eða þróunarsamvinnu.

Atvinnumál
Reykjavíkurborg taki frumkvæði í verðmætaskapandi atvinnurekstri í framleiðslu og þjónustu. Þannig má auka tekjumöguleika borgarinnar og um leið skapa störf fyrir þá sem standa höllum fæti á vinnumarkaði. Þannig má um leið spara og auka árangur í meðferðarúrræðum og virkni á vinnumarkaði.

Borgin taki aftur til sín rekstur sem hefur verið einkavæddur undanfarna áratugi eftir því sem við verður komið, svo sem snjómokstur, malbikun, sorphirðu, ýmislegt viðhald o.s.frv.

Skólamál
Alþýðufylkingin leggur áherslu á eflingu skólastarfs bæði á forskóla- og grunnskólastigi. Mikilvægt er að bæta kjör kennara til að stöðva flótta úr starfsgreininni. Taka þarf á einelti í skólum og skapa andrúmsloft samstöðu og samvinnu í stað átaka og samkeppni.

Foreldrar barna með sérstakar þarfir skulu í samráði við skólayfirvöld hafa val um hvort þau senda börn sín í skóla án aðgreiningar eða sérskóla sem sniðinn er fyrir þeirra þarfir.

Kjaramál
Alþýðufylkingin mun beita sér fyrir auknu vinnustaðalýðræði á vettvangi Reykjavíkurborgar. Laun verði jöfnuð þannig að munur á hæstu og lægstu launum verði ekki meiri en tvöfaldur.

Monday, November 18, 2013

Heilbrigðismálaályktun Alþýðufylkingarinnar

Ályktun um heilbrigðismál á landsfundi Alþýðufylkingarinnar 8.-9. nóvember 2013

Fyrsta flokks heilbrigðisþjónusta er krúnudjásn hvers siðmenntaðs þjóðfélags sem vill kenna sig við velferð.

Íslensk heilbrigðisþjónusta er nú að molna niður og borgaralegir stjórnmálaflokkar virðast ekki eiga aðrar lausnir fyrir hana heldur en að kenna hver öðrum um, þó þeir eigi allir sinn skerf af sökinni í gegn um margar undangengnar ríkisstjórnir í röð. Þótt kerfið þoli kannski aukið álag í einhverjar vikur eða mánuði, gerir það það ekki í mörg ár. Þegar svo er komið að álagið á kerfinu og þeim sem starfa við það er þegar búið að valda dauða fólks sem hefði mátt bjarga, þá er orðið of seint að afstýra slysi. Slysið er byrjað og það þarf að stöðva það áður en meira illt hlýst af.

Landsfundur Alþýðufylkingarinnar, haldinn í Friðarhúsi 8.-9. nóvember 2013, ályktar að það eigi tafarlaust að veita heilbrigðiskerfinu það fjármagn sem þarf til þess að endurreisa þjónustu sjúkrahúsa á landsbyggðinni, til að endurreisa þjónustu Landspítalans og til að endurreisa heilsugæsluna. Þar með talið er mikið fé sem vantar til tækjakaupa og til að hækka laun heilbrigðisstétta og ráða fleira fólk til að létta álagi af þeim sem fyrir eru.

Lykillinn að endurreisn heilbrigðiskerfisins er félagsvæðing. Annars vegar í heilbrigðiskerfinu sjálfu, hins vegar í hagkerfinu almennt. Í heilbrigðiskerfinu sjálfu þýðir félagsvæðing að öll heilbrigðisstarfsemi sé félagslega rekin, af hinu opinbera eða öðrum félagslegum öflum, svo fjármunir og mannafli nýtist betur, þannig að „hagur almennings og samfélagsins í heild verði í öndvegi, viðkomandi starfsemi lúti lýðræðislegum ákvörðunum og stefnumörkun og enginn geti haft hana sér að féþúfu“, eins og segir í stefnuskrá Alþýðufylkingarinnar. Það þarf að ormahreinsa kerfið til að losa það við afætur sem fleyta rjómann: Hið opinbera þarf sjálft að veita kerfinu fjármálaþjónustu til að spara því vaxtakostnað. Kerfið þarf sjálft að eiga húsnæðið sem það starfar í, frekar en að leigja af einkafyrirtækjum. Félagslega reknar heilbrigðisstofnanir ættu sjálfar að taka sig saman um að flytja inn eða framleiða lyf og önnur hjúkrunargögn og miðla þeim. Aðkeyptri þjónustu ætti að halda í lágmarki og ekki úthýsa öðru en gróðasólgnum krumlum auðvaldsins.

Það borgaralega og andfélagslega viðhorf hefur um árabil ríkt á Íslandi að líta á almannaþjónustu, á borð við heilbrigðiskerfið, sem byrði á þjóðfélaginu, en ekki sem lífskjarabætandi og útgjaldasparandi mannréttindi. Það er byrði að lifa við slæma heilsu og fá ekki þau bjargráð sem þarf til að batna eða lifa með reisn. Það er byrði fyrir þjóðfélagið ef fjölda fólks er haldið í slæmri heilsu eða bágum kjörum vegna þess að ríkið vilji „spara“ eða þykist ekki „hafa efni á“ að reka almennilegt heilbrigðiskerfi.

Það eru gömul sannindi að betra er heilt en vel gróið. Þess vegna ber að leggja mikla áherslu á að byggja upp heilsugæsluna, þar sem fyrst er tekið á móti fólki sem þarf hjálp lækna eða annars heilbrigðisstarfsfólks, og bæta þarf lýðheilsu, forvarnir og aðrar fyrirbyggjandi ráðstafanir sem forða fólki frá veikindum. Þjónusta tannlækna og sálfræðinga ætti að vera félagsleg og gjaldfrjáls, eins og önnur heilbrigðisþjónusta.